در کنج دلم عشق کسی جای ندارد

                        کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هرکه دهم بازپس آرد

                       کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرتکش ما نیست

                      آن شمع که میسوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشق است خدارا به که گویم

                    کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم: مه من ازچه تو در دام نیوفتی؟

                  گفتا: چه کنم دام شما دانه ندارد!

در انجمن عقل فروشان ننهم پای

                   دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه اسکندر و دارا

                     ده روزه عمر این همه افسانه ندارد!!!

پیش از اینها می نوشتم بسیار!

             پیش از اینها.... او بود،

                  پیش از اینها ........دل بود،

پیش از اینها....... مرگ احساس را.......... نمی فهمیدم!

        پیش از اینها .........از نگاهی................ من نمی رنجیدم!

آه از این تنهائی............

             آه از این خلوت یخ بسته شور

آه از این روزنه های بی نور!

 همه جا تاریک است

  همه کس دشنه به دست

 شد محبت.................. قصه و افسانه

    می دهد باغچه هم بوی نمور خانه!

پس بهارانم کو؟!

    جمع یارانم کو؟!

 آینه، عکس مرا پیر مکن!!

......................   این دل تنگ مرا............................ بند تقدیر مکن،

  باده اینجا تنهاست،

     ...................جام هم بی معناست.

  سالها میگذرد و نپرسید کسی دیگر که!

  خانه دوست کجاست؟!

    یا خود دوست کجاست؟!

  دوست را باید یافت،

     خانه اش هر جا هست،

همه سر گردانند،

   هیچ کس نیست پی کاشانه!

روزگاری گفتم،

              مینویسم از عشق

    تا قلم راه به غم نامه این دل دارد!

     می نوشتم آری

          مینوشتم بسیار

قلمم را بشکست

               راه را بر دل بست!

 صبر کن ...

 صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

 یا دل ازدیدن تو سیر شود بعدبرو

ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر بکن

آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

نازنینم

تو اگر گریه کنی بغض من نیز می شکند

خنده کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یک نفر حسرت لبخند تو را میدارد

صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد

باش ای نازنین خواب تو تعبیر شود بعد برو ...

از تو می پرسم دوست...

چه خبر از دل من

که تو بهتر دانی که چه کردی با دل من ؟

تو شکیبا بی شکیبم کردی

بنگر آنقدر غریبم کردی

که شبی از شب ها

من غریبانه ترین شعر زمین را گفتم

باز هم می گویی

انتظارم روزی می ستاند بایان ؟

باز هم می گویی

جای پای امید  مژده ای پایانی نیک باشد شاید ؟

بازهم میگویی که همین ها باید

باز هم میگویی که نباشد هیچ حرف از برای گفتن

و نباشد هیچ جا از برای رفتن

انجمادم را باز هم متهم می سازی

مجمر صبر دل تا لبالب پر شد

این تلاطم آخر سر به طغیان بگذاشت

و رکودم از خروشم پرسید

تو چرا مدت هاست هیچ پیدایت نیست ؟

نه مگر روزی تو به نبردم بودی؟

و من از تو

از تو می پرسم

از تو ای دغدغه ساز

از تو ای شور افکن

تو چه کردی با من

تو چه کردی بامن ؟

من مسلمانم
قبله ام یك گل سرخ
جانمازم چشمه مهرم نور
دشت سجاده من

من وضو با تپش پنجره ها می گیرم
در نمازم جریان دارد ماه جریان دارد طیف
سنگ از پشت نمازم پیداست
همه ذرات نمازم متبلور شده است

من نمازم را وقتی می خوانم
كه اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو
من نمازم را پی تكبیره الاحرام علف می خوانم
پی قد قامت موج

كعبه ام بر لب آب
كعبه ام زیر اقاقی هاست
كعبه ام مثل نسیم باغ به باغ می رود شهر به شهر
حجرالاسود من روشنی باغچه است .

كاش بر ساحل رودي خاموش

                  عطر مرموز گياهي بودم

 
                                                 (فروغ فرخزاد)

من با تو ای بهتر از گل

                            نازکتر از گل نگویم

بگذار هر ذره ات را .........چون باغی از گل ببویم

بگذار تنها خودم را .........در چشمهایت ببینم

بگذار در تو بمیرم ..........از ریشه هایت برویم

یک برکه خاموشی ام من

                      وقتی تو پیشم نباشی

                                            پیشم بمان

                                            ای که با تو دریای پر گفتگویم

بگذار دلتنگیم را........ بر شانه هایت بگریم

بگذار در شعرهایم........... شیوائیت را بگویم

مثل یک آواز غمگین بر لبانم می نشینی

مثل غمهایم بزرگی ، مثل دردم دلنشینی

می شکوفی در نگاهم مثل رویای رنگین

مثل بغضم سرد و سنگین، مثل آهم آتشینی

در دلم غوغاست از تو ، شورها برپاست از تو

من نمی دانستم این را کاینهمه شور آفرینی

صاف و روشن ، ساده چون من

بی تکلف، بیکرانه ، آسمانی در زمینی!

مثل یک پرواز َ دوری ، مثل یک آغاز ، ممکن

مثل آن "آری !" که داری بر لبانم می نشینی

ببین چه می کشد دلم

                       همیشه  انتظار تو

و آه می کشم تو را .................. خوشا دمی کنار تو

ببین چگونه لحظه ها

            سیاه و سرد و بی صدا

عبور می کنند و من

                    همیشه بی قرار تو ...

شبی به خواب دیدمت ،

                                   الهه سعادتم !

که من نشسته ام چه خوش به زیر سایه سار تو

سروده ام دو شعر ، شعری از بلور و نور

یکی در انتظار تو

                            یکی به افتخار تو

دلم گرفته آسمون                             نمی تونم گریه کنم

شکنجه می شم از خودم                  نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها                          رو سینه ی من اومده

آخ داره باورم می شه                        خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون                            از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی                         یه عمره که در به درم

حتی صدای نفسم                        می گه که توی قفسم

من واسه آتیش زدنت                       یه کوله بار غم بسم

دلم گرفته آسمون                           یه کم منو حوصله کن

منو که از این روزگار ...                   یه خورده کمتر گله کن

منو به بازی می گیرن                      عقربه های ساعتم

برگه تقویم می کنه                        لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نکش

نچرخ تا آروم بگیره یه آدم شکسته تر

دلم گرفته .....

     آن کیست که از روی کرم با من وفاداری کند      

بر جای بد کاری چو من یکدم نکوکاری کند

اول به بانگ نای و نی آرد به دل پیغام وی

وانگه به یک پیمانه می با من وفاداری کند

دلبر که جان فرسود ازو کار دلم نگشود ازو

نومید نتوان بود ازو باشد که دلداری کند

گفتم گره نگشوده ام زان طره تا من بوده ام

گفتا منش فرموده ام تا با تو طراری کند

پشمینه پوش تند خو از عشق نشنیده ست بو

از مستی اش رمزی بگو تا ترک هشیاری کند

چون من گدای بی نشان مشکل بود یاری چنان

سلطان کجا عیش نهان با  رند بازاری کند

زان طره  پر پیچ و خم سهل است اگر بینم ستم

از بند و زنجیرش چه غم هرکس که عیاری کند

با چشم  پرنیرنگ او حافظ  مکن آهنگ او

کان چشم مست شنگ او، بسیار مکاری کند

شد لشکر غم بی عدد ، ازبخت می خواهم مدد

تا فخر دین عبدالصمد ، باشد که غمخواری کند 

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهان خانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی باهم ازآن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

 من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آمد تو به من گفتی از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است

تا تو فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چو کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نگسستم

باز گفتم که تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درفتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم سفر از پیش تو هرگز

نتوانم               نتوانم                 نتوانم

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید ماه بر عشق تو خندید

یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم، نگسستم ،نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

"بی تو اما با چه حالی من از آن کوچه گذشتم"

                                                                                                              فریدون مشیری     

همه نقاشی شدیم با دستای تو مهربون

دو تا را با هم کشیدی ، یکی را بی همزبون

به یکی نونوایی دادی ،به یکی یه لقمه نون

به یکی صد تا نشون و یکی بی نام و نشون

یه یکی قصر طلایی به یکی گوشه خاک

یکی دو تا چتر داره ، یکی مونده زیر بارون

بالای نقاشیتو ، دادی به هر کی پول داره

ولی با این همه پول هیچی محبت نداره

پائین نقاشیتم درسته پولی ندارن

اما چهره اونا عشق را به یادم میاره

ای خدا کاری بکن از آدمای نقاشیت

یکی هم پیدا بشه بذر محبت بکاره

گفتم این داعیه را کی به تماشا طلبی

گفت آن صبح دم که وقت طلبش جان طلبم

گفتم این بیدل مفلس همه در راهت داد

گفت سلطان جهانم همه را در حبسم

                                                                                   " سکوت سرد"

------------------------------------------------

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم

دل دیوانه از آن شد که نصیحت نشنود

مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

شایسته نباشد که تو باشی و ندانی

خاموش بمانم ، تو نبینی و نمانی

یا زخمی و بشکسته سر انجام بسوزم

یا شعر مرا بی خبر از خویش بخوانی

ویرانه مخصوص شب عاشق تنها

دل گفت: نگو ،عاشق تنها،نتوانی

آن چشمه که با چشم تو دریای فنا شد

فردا نم اشکی ست که بر گونه دوانی

بی نگاه عشق مجنون نیز لیلایی نداشت

بی مقدس مریمی دنیا مسیحایی نداشت

بی تو ای شوق غزل آلوده ی شبهای من

لحظه ای حتی دلم با من هم آوایی نداشت

آنقدر خوبی که در چشمان تو گم می شوم

کاش چشمان تو هم اینقدر زیبایی نداشت

این منم پنهان ترین افسانه ی شبهای تو

آنکه در مهتاب باران شوق پیدایی نداشت

در گریز از خلوت شبهای بی پایان خود

بی تو اما خواب چشم هیج لالایی نداشت

وای باران

                 باران

شیشه ی پنجره را باران شست.

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

وای باران

                باران

پر مرغان نگاهم را شست

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می بینم

و ندایی که به من می گوید :

گر چه شب تاریک است

دل قوی دار

                          سحر نزدیک است.

                                                                                                        "حمید مصدق"